Türkiye’deki işletmelerde gördüğüm önemli konulardan bir tanesi de patronların şirketlerini çocuklarıyla eş tutması, hatta çoğu zaman çocuğundan bile daha çok önemsediğini görüyorum. Yani ülkemizde işletme ile çocuk arasında görünmez bir benzerlik var.
Nasıl ki bir bir çocuğu dünyaya getirip onu büyütüp daha sonra evlendiriyorsak patronlar da işletmesine böyle bakıyor. Fakat gerçek hayatta olduğu gibi çocuklarımızla kurduğumuz duygusal bağ gibi çocuklarımızın evlenip yuvadan uçmasını istemiyorsak patronlar da işletmeleriyle duygusal bağ kuruyor ve çoğu zaman işletmesini satma düşüncesine girmiyor.
Tabi bu demek olmuyor ki, her işletme bir noktadan sonra satılmalı!
İfade etmeye çalıştığım şey işletmeyi de, tıpkı bir araç veya ev gibi yeri ve zamanı geldiğinde satabilmeyi bilmek gerekir.
Özellikle de arkadan gelen yeni nesil yok ise veya aile işi devam ettirmek istenmiyorsa…
